از این وهابیان و تروریست ها بعید نیست که چهره امامشان یزید! را درخشان سازند و او را به عنوان خلیفه ای که، امام حسین (ع) بر ضدّش شورید و یزید با شمشیر جدّش وی را کشت معرفی نمایند... این یاوه گویی ها با هدف پوشاندن اندیشه های حسینی و احیاء انحرافات یزیدی است که حکام مستبد در مسیر آن حرکت می کنند و از هر فکری که مخالف شهوات و لذّاتشان باشد، دوری می جویند؛

فلسفه مکتب حسینی در حقیقت استمرار مکتب انبیاست، زیرا جوهر رسالت انبیا بیرون کردن انسان از حالت حیوانیت به آدمیت است. رسالت عاشورا هم، همین گونه بود ... نبوت به محمد صلی الله علیه و آله ختم شد، و مکتب حسینی به مثابه بدیلی دائمی برای وحی و الهام نبوی آمد.

انبیا وحی را از پروردگار دریافت می کردند. وحی از آنها می خواست که بر ضدّ ستمگران زمان قیام کنند، اما با قطع وحی، باید منبع الهام بخش دیگری برای نهضت ها و انقلابات بشری می بود و مکتب حسینی همان منبع الهام بخش دائمی برای مردان بزرگ تاریخ و مصلحانی است که بشریت به آنها نیاز دارد.

هربرت اسپنسر فیلسوف ایتالیایی ( 27 آوریل 1820-8 دسامبر1903 ) می گوید: بالاترین آرزوی مردان پاک مشارکت در خًلق  انسانی است که آدم باشد، یعنی مشارکت در به وجود آوردن نسلی صالح، حال که مکتب امام حسین (ص)مکتبی نیست که انسانهای گناهکار را بپروراند، و ممکن نیست این چنین مکتبی ساخته باشد، این مکتب تنها به ساختن نسلی صالح اکتفا نمی کند، بلکه مکتبی است که ظهور مصلحان بزرگی در آن، هدف اصلی در تمام دوران است.

هدف از زنده نگه داشتن یاد امام حسین(ع) در هر سال، ساختن مکتب نبوت و بلکه مکاتب تمامی انبیا از آدم تا خاتم است. زبان تمام مکاتب وحی الهی یکی است و همه در سمت یک خط طولی حرکت می کنند که بدنه اش را نهضت جاودان سیدالشهدا تشکیل می دهد...

مجموعه ای از ارزشهای اخلاقی در نهضت جاوید امام حسین (ع) تجسّم یافته که پیوسته در طول این خطّ  و در روزگاران متمادی کشتی بشریت را به سوی معانی کرامت و عدالت و مواضع ارزشی امام حسین، در طول حیاتش جریان داده است، او با جهاد با ظلم و طغیان سعی نمود این ارزشها را در حیات بشریت توزیع کند تا آزادگان عالم با داشتن آن، معنای زندگی آزاد و کریمانه را در یابند، این است که حکّام ظالم را از قدیم و جدید به مبارزه با فکر امام حسین (ع) و شعائر حسینی و هر چه که به این اندیشه روشن مربوط می شود، واداشته است.

از این وهابیان و تروریست ها بعید نیست که چهره امامشان یزید! را درخشان سازند و او را به عنوان خلیفه ای که، امام حسین (ع) بر ضدّش شورید و یزید با شمشیر جدّش وی را کشت معرفی نمایند... این یاوه گویی ها با هدف پوشاندن اندیشه های حسینی و احیاء انحرافات یزیدی است که حکام مستبد در مسیر آن حرکت می کنند و از هر فکری که مخالف شهوات و لذّاتشان باشد، دوری می جویند؛ افکار پاکی که در اصل و مبدا خود، برای هر حلالی، حسابی و برای هر حرامی، عذابی و برای شبهات، عتاب قرار داده ـ همان طور که امیر المومنین (ع) در نهج البلاغه می گوید: و این پایه و مبدأ نهایی رسالت است ـ هر چند که جزای آن در آخرت جاری شود ـ و رفتار کسی که آن را بپذیرد را اصلاح می کند و برای هرزگی و به بازی گرفتن کشورها و بندگان بر اساس مصالح شخصی و با زیر پاگذاشتن شرع و قانون، حدّ و مرز قرار می دهد... این چیزی است که خوشایند آنان نیست و بنابراین به مبارزه با افکار امام حسین (ع) و هر کس که حامل این فکر خلاّق باشد، برخاسته اند.

انفجاراتشان پشت سرهم می آید تا انسانهایی را نابود سازد که حامل این اندیشه روشنگرند، زیرا از رویارویی با نفس این اندیشه عاجزند، و این پستی و دنائت و خیانتی است که یزید و پیروانش به آن شناخته می شوند؛ کسانی مثل وهابیان و بعثیان و ظالمان و تبلیغات چیان سیاسی که  پا جای پای آنان می گذارند و فقط دروغ و نفاق و تحریف را رواج می دهند و از خلفای جور و نفاق برای رسیدن به خواسته های پست و پلید و تسلّط بر ملتهایی که مغلوب آنان شده اند، پیروی می کنند در حالی که نجات این ملتها تنها بدست امام حسین (ع) و قیام اوست که بر ضدّ تمام طغیانگران در هر زمان و مکان صورت گرفته و می گیرد...