و هذا يوم فرحت‏به آل زياد و آل مروان بقتلهم الحسين «عليه‏السلام» رقيه جان برايم بگو از شيرينى كربلا . . . . چرا گريه مى‏كنى در اين خرابه‏ى غريب؟ . . . حتما دلت‏براى پدرت تنگ شده . . . چه ميكند اين دختر زيباى كبود با اهل حرم . نه خرابه را، بلكه كل شهر را به آتش كشيده با گريه‏اش . . . حسين حتى در سر نيزه طاقت ديدن گريه‏هاى دردانه‏اش را ندارد. چه امام مهربانى داريم، خواهرم، زينب: «دخترم را آرام كن‏» . رقيه جان، بگو مويت‏سجاد با تو چه گفت قبل از آمدن زينب براى تسلى تو . . . چه كلام مهربانانه‏اى دارد . . . رقيه‏جان . . . عمويت چه لحن نزديكى با كلام پدرت دارد، كمى درنگ كن و گوش كن: «دختر شيرينم، رقيه‏ى عزيزيم، عزيز برادرم، آرام جانم، نيلوفر كبودم، آرام باش، دلتنگى نكن به همين زودى پدرت را مى‏بينى . . . واى . . . كاش اين را نمى‏گفتى، رقيه منتظر است . زينب بر سر بالين تو آرام مى‏كريد، مويه مى‏كند . رقيه! گريه كن . . . آرى . . . اما . . . آرامتر عزيز دلم، تو را به خدا آرامتر صدايت را مى‏شنود آن خبيث . . . اما . . . چقدر پستند و لئيم، آنانى كه سر بريده‏ى پدرت را برايت‏به ارمغان آورده‏اند . . . عزيز دلم تو با ديدن پدرت چه كردى؟ رقيه! چه گذشت‏بين تو و آن سر بريده در تشت طلا . . . بابا، چه كسى محاسن تو را خونين كرده است؟ بابا، چه كسى رگهاى تو را بريده است؟ بابا، چه كسى مرا در كودكى يتيم كرده است؟ بابا، چه كسى يتيم را پرستارى كند تا بزرگ شود؟ بابا، اين زنان بى‏پناه را چه كسى پناه دهد؟ بابا، اين چشمهاى گريان، اين موهاى پريشان، اين غريبان و اين بى‏پناهان را چه كسى دستگيرى كند؟ بابا، يعنى ديگر وقت‏خواب برايم قرآن نمى‏خوانى؟ ديگر با دستهايت موهايم را شانه نمى‏كنى؟ ديگر با لبهايت اشكهايم را نمى‏گيرى؟ ديگر با بوسه‏هايت غم‏هايم را نمى‏زدايى؟ ديگر سرم را بر زانويت نمى‏گذارى؟ ديگر دلم را آرام نمى‏كنى؟
كاش نبودم بابا، كاش نمى‏توانستم تو را در اين حال و روز ببينم . بابايم، به من گفتند به سفر مى‏روى: اين چه سفرى بود كه ميان سر و بدنت فاصله انداخت . اين چه سفرى بود كه تو را از من گرفت . عزيز شجاع من، شمر چگونه جرات كرد بر سينه‏ى ستبر تو بنشيند و سرت را ببرد؟ بابايم وقتى تو رفتى ما را بر شتر بى جهاز نشاندند، به صورت ما سيلى زدند و عمه‏ام را كتك زدند . جان من فداى تو باد كه مظلومترين باباى عالمى . پدر همسرى عالمى، امام دنيا و آخرتى، نوه‏ى پيامبرى، فرزند على و فاطمه‏اى، پدر سجادى و پدر امامان بعد از خودى . تو . . . برادر زينبى . . . من مى‏فهمم . . . اما من الآن بيش از همه به تو محتاجم و بيش از همه فرزند توام، دردانه‏ى توام، دختر توام، . . . هيچ كس به مانند من نياز و غربت را به دستهاى تو احساس نمى‏كند . شايد همه بتوانند بدون تو زندگى كنند ولى من بدون تو، مى‏ميرم . بى‏آب هم اگر بتوانم زندگى كنم بى‏تو نمى‏توانم . تو نفس منى، بابا! تو روح و جان منى، بى‏روح، بى‏نفس، بى‏جان چه كسى تا به حال زنده مانده است . پس بيا و مرا ببر . . . .

× × ×

خورشيد غروب كرده بود و آسمان سر تا سر به عذا نشسته بود . منتظر ستارگان بودند و بس، آنان به اميد طلوع خورشيدى ديگر مى‏درخشيدند، اما تو ديگر ناله سر نمى‏دادى و بهانه‏ى خورشيد را در آن شب تاريك نمى‏گرفتى . سكوت بود و خرابه‏هاى شام، سكوت بود و نغمه‏هاى جانسوز دل، نسيمى شروع به وزيدن كرد و گلبرگهايت را در آغوش كشيد و آنها را به ديار عشق برد . همانجايى كه خورشيد را سر بريدند آن را بر سر نى كردند و همانجايى كه تو را از خاك به درآوردند . و همانجايى كه يوسف را از يعقوب گرفتند و عباس را از حسين . نيلوفر كبودم! تو غنچه‏اى بودى كه هرگز نشكفتى نمى‏دانى با رفتنت چه آتشى بر دل گلهاى ديگر و آن گل ياس گذاشتى . حال اى آسمان گريه كن و اى بلبل حق بخوان، بخوان قصه‏ى شهادت را بخوان حديث عشق را، بخوان فراق ياران را از خرابه‏هاى شام و بخوان قرآن خواندن خورشيد را بر سر نى .

روزى كه در جام شفق مل كرد خورشيد

بر خشك چوب نيزه‏ها گل كرد خورشيد

شيد و شفق را چون صدف در آب ديدم