رافضه در احادیث اهل بیت (ع)

رافضه اصطلاحی سیاسی است که طاغوتیان بنی امیه و بنی عباس بر ضدّ  مخالفانشان ، خصوصاً اهل بیت (ع) استفاده می کردند. این لقب با گذشت زمان تغییر کرد و تنها شامل اهل بیت (ع) گردید. امّا واقعیت این است که با نگاهی به اخبار وارده از اهل بیت (ع) بسیاری از ابهامات پیرامون مفهوم رافضه روشن می شود.

ابو بصیر ، از اصحاب امام باقر و امام صادق (ع) می گوید: به ابا جعفر (ع) گفتم: فدایت شوم. کسانی که خون و اموال ما را مباح می دارند و ما را مورد شکنجه قرار می دهند، ما را به این نام می خوانند. فرمود: به چه نامی؟ گفتم: رافضه. ابا جعفر (ع) فرمود: هفتاد تن از لشکر فرعون وی را ردّ کردند و به سمت موسی آمدند، پس موسی آنان را رافضه نامید، خدای تعالی  به او وحی کرد: "این نام را در تورات برای آنان ثبت کن؛ زیرا من آنان را به خودم نسبت دادم"، بدانید که خدا با این اسم شما را به خودش منسوب کرده است.[1]

در همین منبع از عتیبه نی فروش از قول امام صادق (ع) آمده که فرمودند : " و الله اسم مبارکی است که خدا به شما داده تا زمانی که به قول ما متمسّک می شوید و بر ما دروغ نسبت نمی دهید".

در تفسیر منسوب به امام حسن عسکری (ع) چنین آمده:" به امام صادق (ع) گفتند: "عمّار الدهنی امروز نزد ابن ابی لیلا قاضی کوفه خواست که شهادت بدهد. قاضی به او گفت: برخیز ای عمّار! شهادت تو قبول نمی شود، زیرا تو رافضی هستی. عمّار برخاست در حالی که بدنش می لرزید و گریه می کرد. ابن ابی لیلا به او گفت: تو اهل علم و حدیث هستی، اگر از کلمه رافضی بدت می آید، از رافضه بیزاری بجوی. عمّار به او گفت: ای مرد! به خدا سوگند! گریه من به سبب آنچه که تو فکر کردی نیست، من به خاطر تو و خودم می گریم ، بر خودم می گریم؛ زیرا تو به من نسبت شریفی دادی که اهل آن نیستم، گمان کردی که من رافضی ام، وای بر تو! زیرا امام صادق به من گفت: اولین کسانی که به نام رافضه نامیده شدند ساحرانی بودند که وقتی معجزه عصای موسی را دیدند، به او ایمان آوردند و پیرو او شدند و دستور فرعون را ردّ و رفض کردند و تسلیم شکنجه او شدند و فرعون آنان را رافضه نامید، زیرا دین او را ردّ کردند.

رافضی کسی است که هر آنچه را که خدا از آن کراهت دارد ردّ کند و هر آنچه را که خدا امر کرده انجام دهد، و امّا در زمان ما چنین شخصی یافت می شود؟ به حال خودم گریه کردم از خوف اینکه خدا بر قلبم آگاه شود در حالی که این اسم شریف بر من گذاشته شده، آنگاه مرا سرزنش کند و بگوید: "ای عمّار! آیا همانطور که به تو گفته شده امور باطل را ردّ کردی و  طاعات را انجام دادی؟" و این مانع رسیدن من به درجات والا و موجب عقاب خداوند خواهد بود، مگر اینکه مولایم مرا با شفاعت خود نجات دهد. امّا بر تو می گریم از بزرگی دروغی که در نامیدن من به رافضه مرتکب شدی، بر تو می ترسم از عذاب خدای تعالی که برترین اسامی را پست ساختی، چگونه جسم تو عذاب خدا را به خاطر این کلمه ای که گفتی تحمل خواهد کرد؟" آنگاه امام صادق(ع) فرمود: اگر گناهان عمّار به اندازه آسمانها و زمین بود، با این سخنان از بین رفته است. خداوند با این کلمات آنقدر بر حسنات او می افزاید که حسنه هر کلمه او هزاران بار بزرگتر از همه دنیا باشد."[2]

از آنچه گفته شد بر می آید که وهابیت و طاغوتیان اسلافشان از عنوان رافضه معنی بد آن را در نظر دارند و از آن در محکوم کردن پیروان تشیع استفاده می کنند، در حالی که رافضه با معانی که در ردّ و ستیز با ظلم و استبداد و قبول حق در بر دارد، عنوان صحیحی برای شیعیان است، چرا که کلمه شیعه به معنی اطاعت و تبعیت است: و منظور، تبعیت از سنّت رسول (ص) در حدیث ثقلین که شیعه و سنی در آن اتفاق نظر دارند، فرموده و در صحیح مسلم در باب فضائل امام علی آمده: "من در میان شما دو چیز می گذارم که تا زمانی که از آن دو پیروی کنید هرگز بعد از من گمراه نخواهید شد، آن دو کتاب خدا و عترت و اهل بیتم هستند که خداوند به من خبر داده که این دو از هم جدا نمی شوند تا اینکه نزد حوض کوثر بر من وارد شوند".

بنابراین تبعیت از اهل بیت، بعد از پیامبر یک واجب شرعی محسوب می شود و رافضی مذموم کسی است که تمسّک به اهل بیت (ع) که امر رسول خداست را ردّ کند. کلام امام شافعی در این مورد بهترین دلیل بر برائت رافضه از نسبتهای سوء و طعنه هایی است که در دین شیعه روا می دارند یا اینکه می گویند رافضه حق را ردّ نمو ده اند.

سخنان امام شافعی:

در کتاب «الصواعق المحرقه» ص79 . از امام شافعی اشعاری نقل شده که ترجمه آن اشعار چنین است:

می گویند رافضی شده ام، و من می گویم هرگز! رافضه دین و اعتقاد من نیست...

ولی بدون شک بهترین امام  و راهنما را پیروی کرده ام.

اگر دوستی با ولی خدا رفض و ردّ است، پس من رافض ترینم.

اگر در مجلسی سخن علی و دو پسرش، و فاطمه ذکیه بود...

بگویید ای قوم در گذرید که این سخنان رافضه است.

"از مردمی که حبّ فاطمه را ردّ و رفض می دانند، به درگاه خدا بیزاری می جویم"

همچنین این ابیات را در کتابی با عنوان محمد بن ادریس شافعی از دکتر مصطفی شعکه ص45 . می توانید بیابید.

ـ ردّ این شبهه که اهل بیت (ع) رافضه را ذمّ و سرزنش کرده اند:

یکی از وهابیون چنین گفته است: علی رضی الله عنه و اولادش نسبت به شیعه که ادّعای دوستی و پیروی از آنها را دارند، بغض و کینه داشته و آنها را  مورد ذمّ و سرزنش قرار داده اند. علی رضی الله عنه در ذمّ شیعه و نفرین بر آنها می گوید: دلم از دست شما پرخون است و سینه ام از خشم شما مالامال است، شما با نافرمانی و ذلّت پذیری رأی و تدبیر مرا تباه کردید.

حسین بن علی رضی الله عنه خطاب به رافضه، هنگامی که به جای او با مسلم بن عقیل بیعت کردند می گوید: نفرین و نکبت بر شما ای جماعت! آنگاه که ما را فراخواندید، ما به شما پاسخ دادیم ولی شما بر ضدّ ما شمشیر بستید و به ما پشت کردید و از روی بی انصافی به دشمن کمک کردید، در حالی که ما آزاری به شما نرسانده بودیم..." کلینی از ابو الحسن امام موسی روایت می کند که فرمود: اگر شیعه را به گزین کنید در میان آنان کسی جز وصف کننده (خدا) پیدا نمی کنید و اگر آنها را امتحان کنید جز افرادی مرتد نمی یبابید".

امّا سخن امام علی (ع) خطاب به مردم کوفه است که در آن زمان اقلیّت شیعه و اغلب پیرو امام واجب الاطاعه نبودند و این ذمّ و سرزنش مخصوص آنهاست که امیر المؤمنین (ع) با آنها مدارا می کرد و بر آنها سخت نمی گرفت و بر غیر آنچه که اعتقاد داشتند، اجبارشان نمی کرد، آنطور که روش طاغوتیان است. آنها قطعاً شیعه او نبودند؛ زیرا شیعه کسانی هستند که به امامت علی (ع) که امام برحق است اعتقاد دارند و این مستلزم اعتقاد به عصمت امام و وجوب اطاعت از اوست که در واقع اطاعت از خدای تعالی است. این حدیث پیامبر که فرموده: "علی مع الحق و الحق مع علی[3]" را عموم مسلمین صرفنظر از اینکه چه مذهبی داشته باشند، قبول دارند.

امثال شیعه افاضلی هستند همانند مقداد بن ابی اسود و سلمان فارسی و جابر بن عبد الله انصاری و عمّار یاسر و خزیمة بن ثابت و ابوذر و محمد بن ابو بکر و ابن عباس و عبد الله بن مسعود و حجر بن عدی که امیر المؤمنین آنها را مورد محبّت خود قرار داده و ستودند، همانطور که تاریخ و اخبار نقل کرده است.

امّا آن سخن امام حسین (ع) مربوط به روز عاشوراست که امام لشکر اموی و کوفیانی که به آنان پیوسته و علی و اهل بیتش را به خاطر پول و مقام پیروی نکردند و نیز خوارجی که علی و اهل بیتش را تکفیر نموده اند، را مورد خطاب خود قرار داده است. اینان نیز قطعاً شیعه حسین (ع) نیستند؛ زیرا چگونه شیعه او باشند و کمر به قتلش ببندند؟ شیعه حسین (ع) امثال حبیب بن مظاهر و مسلم بن عوسجه و بربر بن خضیرند که ستون لشکر او بودند و بزرگترین فداکاری و ایثار و قهرمانی را از خود نشان دادند.

امّا سخن امام حسن موسی بن جعفر (ع) اگر با سند صحیح باشد، تنها در ردّ شبهه ای است که بعضی از مردم در آن زمان شایع کردند و گفتند شیعیان موسی بن جعفر اعمالی مرتکب می شوند که امام راضی نیست. آنها نیز شیعه حقیقی نبودند و فقط ادّعای آن را داشتند و موسی بن جعفر (ع) در پاسخ، این سخن را گفته بود تا حقیقت این مدّعیان را آشکار سازد، هر کس که خود را منتسب به تشیّع نماید، شیعه نیست؛ زیرا اصل تشیع متابعت و اطاعت از امام معصوم است، امّا اینان که پیروی و اطاعت او را نکرده اند، چگونه ممکن است شیعه او باشند؟ و این فقط ادّعایی ساختگی است! روشن است که حکومت عباسی در این امر دست داشت، زیرا وقتی دید که مردم به سوی امام موسی بن جعفر (ع) روی آورده اند، از این ترسید که کار شیعه بالا بگیرد، بنابراین جاسوسان و مزدوران خود را میان مردم فرستاد تا ادّعا کنند که شیعه اند و اعمالی انجام دهند تا امام (ع) و شیعیان حقیقی او را از چشم مردم بیندازند و این کارها از این طاغوتیان در هر زمانی و مکانی بعید نیست.

ائمّه از شیعیان می خواهند که به والاترین درجات کمال برسند تا شایسته توصیف امام باقر (ع) باشند که می فرماید: شیعه علی زردرویان و لاغر اندامانی اند که باقی مانده ظرف را می نوشند، پشتشان لاغر، شکمشان باریک، رنگشان زرد و صورتهایشان دگرگون است، آنگاه که شب شود زمین را فرش خود می کنند و پیشانی بر خاک می گذارند و چشمانشان می گرید، بسیار نماز می گزارند و دعا می کنند و قرآن تلاوت می کنند.

امام صادق (ع) در وصف شیعه می فرماید: شیعه شکم و فرج خود را عفیف نگه می دارند و بسیار جهاد و عمل می کنند و امید ثواب خالق را دارند و از عقاب او می ترسند اگر اینها را دیدید بدانید که شیعه جعفر بن محمد هستند.

همچنین امام صادق (ع) می فرمایند: شیعه جعفر اهل مهربانی و صبوری و دانش هستند به عزلت گزینی معروفند و علی (ع) را با ورع و تقوای خود یاری می کنند.

شیعه باید اوصاف کمالی ظریفی را که ائمّه (ع) در مورد آنها گفته اند را بداند تا شایسته لقب شیعه و ستایش ایشان باشد. امام صادق (ع) در حق آنان فرموده: شیعه ما از باقیمانده گل ما خلق شده اند و از نور ولایت ما سرشته شده اند،در مصیبت ما می گریند و در شادی ما شادند، ما نیز از درد و رنج آنها اندوهگین می شویم و بر احوال آنان آگاهیم، آنان با ما هستند و از ما جدا نمی شوند و ما با آنانیم و از آنان جدا نمی شویم.                 

منبع: براثا نیوز

ترجمه: سلام شیعه           

ارسال نظر

نوشتن نظر
نام:
ايميل:
نظر:
كد:*
	من اين نظر را دوستانه جهت تماس ارسال ميكنم

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6