هر کس با من در مورد آدم محاجه نماید، من شایسته ترین مردم نسبت به آدم هستم و هر کس با من در مورد نوح محاجه نماید من بهترین انسانها نسبت به نوح هستم و هر کس با من در مورد ابراهیم محاجه نماید، من بهترین انسانها نسبت به ابراهیم هستم و هر کس با من در مورد محمد محاجه نماید، من بهترین انسانها نسبت به محمد هستم و هر با من در مورد کلّ پیامبران محاجه نماید، من بهترین انسانها نسبت به همه پیامبران هستم

امام مهدی (ع) صراط مستقیم خداوند

02/04/2008 میلادی

به قلم : سعدی السودانی

از جمله حقائقی که قرآن به آن پرداخته این است که انسان بیهوده و بی هدف آفریده نشده است.

خداوند می فرماید:" أفحسبتم أنّما خلقناکم عبثاً و أنّکم لا ترجعون"[1] و نیز "أنّ إلی ربّک الرجعی" [2]بنابراین ملاقات با پروردگار و بازگشت به سوی او همان هدفی است که به خاطر آن انسان خلق شده است،" فمن کان یرجو لقاء ربّه فلیعمل عملاً صالحاً و لا یشرک بعبادة ربّه احداً"[3] و نیز: " إنّ الذین لا یرجون لقائنا و رضوا بالحیاة الدنیا و اطمأنوا بها و الذین هم عن آیاتنا غافلون اولئک مأواهم النار بما کانوا یکسبون"[4] بر این اساس این سؤال مطرح می شود که چگونه ممکن است انسان به این هدف برسد و راه دستیابی به لقاء پروردگار سبحان چیست؟

در پاسخ به این سؤال می گوییم : انسان برآمده از مرکز ابتلاء و امتحان است؛ زیرا:" لیبلوکم أیّکم أحسن عملا" [5] هر چیزی در این دنیا برای امتحان انسان به وجود آمده است. خدا انسان را بر سر چهار راهی قرار داده تا خود جهت حرکتش را انتخاب نماید، چنانکه می فرماید:" فمن شاء فلیؤمن و من شاء فلیکفر"[6]

پس اگر انسان بتواند به راهی برود که او را به آن هدفی برساند که به خاطر آن خلق شده است، پس هدایت می شود، و گرنه از گمراهان خواهد بود. صرفنظر از این حقیقت، انسان بارها از خدا در نمازهای یومیه می خواهد که " اهدنا الصراط المستقیم"[7] زیرا برترین و کوتاهترین راه برای رسیدن به هدفش صراط مستقیم است، و اگر در این راه از خود کوشش و تلاشی نشان ندهد، بی شک گمراه خواهد شد، امام صادق (ع) به این مطلب چنین اشاره می فرمایند: " کسی که بدون دانش و بصیرت به راهی برود، مانند کسی است که به بیراهه می رود و سرعت در رفتن فقط او را از راه اصلی دورتر می سازد". پس صراط مستقیمی که راهرو باید برای قرب خداوند و لقای او در مسیر آن برود، چیست؟

قران کریم می گوید:" قل إن کنتم تحبّون الله فاتّبعونی يُحببكم الله و يغفر لكم ذنوبكم والله غفور رحيم" [8] واضح است که تمام پیامبران و در رأسشان خاتم الانبیاء و المرسلین کسانی هستند که خداوند آنها را بر صراط مستقیم هدایت کرده است، بر این اساس صراط مستقیمی که به خدا منتهی می شود، راه پیروی از خاتم الانبیاء است،" و ما آتاکم الرسول فخذوه و ما نهاکم عنه فانتهوا"[9]، ولیکن رسول اکرم (ص) چگونگی پیروی از او در مسیر صراط مستقیم و رهایی از گمراهی را با این سخن روشن نموده است: "من در میان شما دو امانت بر جای می گذارم، که تا زمانی که بعد از من به آن دو تمسّک جویید گمراه نخواهید شد، کتاب خدا، (ریسمانی که از آسمان به زمین کشیده شده)، و اهل بیتم، که این دو از یکدیگر جدا نمی شوند تا نزد حوض کوثر بر من وارد شوند، بنگرید چگونه بعد از من با این دو رفتار می کنید"...

مفهوم این سخن خاتم الانبیاء این است که عامل نجات بخش از گمراهی فقط تمسّک به قرآن و عترت اوست و لذا در دعا می خوانیم "اللهم عرفني نفسك فإنك إن لم تعرفني نفسك لم أعرف رسولك، اللهم عرفني رسولك ،فإنك أن لم تعرفني رسولك لم أعرف حجتك، اللهم عرفني حجتك فإنك إن لم تعرفني حجتك ضللت عن ديني"[10] خدایا خودت را بر من بشناسان چون که اگر خودت را بر من نشناسانی رسولت را نخواهم شناخت، خدایا رسولت را بر من بشناسان که اگر رسولت را بر من نشناسانی حجتت را نخواهم شناخت، خدایا حجتت را بر من بشناسان که اگر حجتت را بر من نشناسانی از دینم گمراه خواهم شد"...

«پس آنچه که انسان را از گمراهی نجات می دهد و به صراط مستقیم هدایت می کند، شناخت خدا و رسول و حجت او در هر زمان است»

سپس قرآن حقیقت دیگری را در مورد انسان روشن می کند و می گوید: " لقد خلقنا الانسان فی آحسن تقویم ثمّ رددناه إلی اسفل سافلین"[11] انسان که در نشئه دنیوی خود در اسفل سافلین و در پایین ترین درجه حیات زندگی می کند، باید بعد از اینکه هدف و راه برایش مشخص شد از اسفل سافلین به بالا برود" إلیه یصعد الکلم الطیب و العمل الصالح یرفعه"[12] و این صعود مکانی نیست، بلکه معنوی است، صعود به بالا گاهی مکانی است مثل زمانی که به بالای تپه ای صعود می کنیم، و یا صعود معنوی است، مانند سخن خداوند در مورد ادریس (ع) : "و رفعناه مکاناً علیّاً"[13]؛ زیرا مراد این آیه، بلندی مکانی نیست، بلکه ارتفاع جایگاه او نزد خدای تعالی است. از اینجا می فهمیم که قرآن و روایات وارده از پیامبر (ص) گفته اند که این ارتقاء به ساحت قدس الهی احتیاج به ریسمانی دارد، چنانکه خدای تعالی می فرماید:" و اعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرّقوا"[14]، برای آگاهی از این ریسمان که قرآن ما را به چنگ زدن به آن فرمان داده باید دوباره به حدیث ثقلین برگردیم که هر دو مذهب شیعه و سنّی آن را متواتر و مقبول می دانند تا از حقیقت و منظور خداوند از ریسمان آگاه شویم؛ رسول الله (ص) در خطبه مشهور حجة الوداع می فرماید: "من در بین شما دو امانت {ثقل} بر جای می گذارم، ثقل اکبر قرآن است و ثقل اصغر عترت و اهل بیت من هستند، این دو حبل الله هستند که بین شما و خدای عز و جلّ  کشیده شده است، تا زمانی که شما به آن متمسک می شوید گمراه نخواهید شد"،در اینجا رسول اعظم (ص) از قرآن و عترت به عنوان یک ریسمان واحد تعبیر می کند و نه دو تا، یعنی تمسک به عترت چیزی غیر از تمسک به قرآن نیست، بلکه این دو یک حقیقت واحد می باشند، و فرق بین آنها این است که عترت پیامبر همان قرآن ناطق می باشند و قرآن همان عترت صامت است، لذا از امام صادق (ع) در ذیل این آیه :"إن هذا القرآن يهدي للتي هي أقوم"[15] روایت شده که فرمودند: " قرآن به سوی امام هدایت می کند."

بر این اساس مقصود از آنچه در تفسیر عیاشی به روایت از امام صادق (ع) آمده که:" صراط مستقم امیر المؤمنین علی (ع) است" را می توانیم بفهمیم، همین طور در العانی از امام صادق (ع) روایت شده که فرمودند:" آن راه معرفت خداست، و آن شامل دو صراط است، یکی در دنیا و یکی در آخرت، اما منظور از صراط دنیا، امام واجب الاطاعه است، که هر کس او را در دنیا بشناسد و به امر او اقتدا نماید، از صراطی که پل روی جهنم است، به آسانی می گذرد، و هر کس که او را در دنیا نشناسد، در آخرت پایش بر پل صراط می لغزد و در آتش جهنم می افتد". از امام سجاد نیز روایت شده که " ما درهای خدا و صراط مستقیم اوییم، ما صندوق علم و زبان وحی و ارکان توحید و جایگاه سرّ خداوند هستیم"...

بنابراین انسان مسافر به سوی خداست، و برای رسیدن به او و قرب و لقای او این همه رنج می کشد وسختی ها را به جان می خرد، ولیکن این هدف محقق نخواهد شد، مگر با پیروی از قرآن و عترت پاک پیامبر (ص) که ریسمان صعود به سوی خدا هستند، بعد از این مقدمات، منطقی است که امام مهدی (عج) خیر البشر در زمان غیبت و عصر ظهور می باشد و اینکه او بهترین انسانها در علم و عمل و عدل نسبت به تمام پیامبران که در بینشان نبی اسلام است، می باشد...

در اینجا می شنویم از او که می گوید: هر کس با من در مورد آدم محاجه نماید، من شایسته ترین مردم نسبت به آدم هستم و هر کس با من در مورد نوح محاجه نماید من بهترین انسانها نسبت به نوح هستم و هر کس با من در مورد ابراهیم محاجه نماید، من بهترین انسانها نسبت به ابراهیم هستم و هر کس با من در مورد محمد محاجه نماید، من بهترین انسانها نسبت به محمد هستم و هر با من در مورد کلّ پیامبران محاجه نماید، من بهترین انسانها نسبت به همه پیامبران هستم و ما می دانیم که قرآن به ما خبر داده نفس امیر المؤمنین امام علی (ع) همان نفس محمد (ص) و علی (ع) صراط مستقیم و میزان اعمال است، همانطور که امام مهدی (عج) پسر نهم امام حسین (ع) و رسول اکرم (ص) است که تصریح نموده :" حسین از من است و من از حسین هستم"...

بناربراین به این نتیجه حتمی می رسیم که نفس حسین (ع) همان نفس امام علی (ع) و در نتیجه امام مهدی (عج) نفس او نیز نفس امام علی (ع) است و در نتیجه او همان صراط مستقیم در دنیا و آخرت و راهی است که بر خدای سبحان دلالت دارد. 

ترجمه: سلام شیعه           

ارسال نظر

نوشتن نظر
نام:
ايميل:
نظر:
كد:*
	من اين نظر را دوستانه جهت تماس ارسال ميكنم

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6