نهری دیدم که در آن خون تازه روان بود و فرزندم حسین را دیدم که در آن خون، غرقه بود و یاری می‏خواست ؛ امّا کسی به یاری‏اش نمی‏آمد. سپس دیدم که آن مردان سپیدْچهره از آسمان فرود آمدند و ندا در دادند:ای خاندان پیامبر! صبور باشید، صبور! شما به دست پلیدترینِ مردم کشته می‏شوید. ای ابو عبد اللَّه! این بهشت مشتاقِ توست.

واقعة صفّین صفحه 2426 - به نقل از حسن بن کثیر، از پدرش -:علی‏علیه السلام به کربلا درآمد و [ چندی] توقّف ورزید. به وی گفته شد:ای امیر مؤمنان! این[ جا ]کربلاست. گفت:«جای کَرب و بلاء (اندوه و آسیب».سپس با دست خویش به جایی اشاره کرد و گفت:«این‏جا باراندازشان است و استراحتگاه شترانشان است».آن‏گاه با دستش به مکانی دیگر اشاره کرد و گفت:«این‏جا خون‏هاشان ریخته می‏شود».[1] .

الفتوح صفحه 2427.:[ علی‏علیه السلام] در راه شد تا به دِیر کَعب فرود آمد و باقی‏مانده روز و نیز شب را در آن‏جا مکان گُزید. صبحگاهان باز در راه شد تا به کربلا رسید، سپس به کرانه فرات نظر افکند:در آن‏جا، درخت خرمایی دید و گفت:«ابن عبّاس! آیا این مکان را می‏شناسی؟». گفت:نه، ای امیر مؤمنان! آن را نمی‏شناسم. گفت:«بدان که اگر تو نیز همچون من این سرزمین را می‏شناختی ،از آن در نمی‏گذشتی، مگر آن‏که همانند من گریه کنی». سپس علی‏علیه السلام سخت گریست، چندان که ریشش از اشک‏هایش خیس شد و اشک بر سینه‏اش جاری گشت. پس گفت:«آه! مرا با خاندان ابو سفیان چه کار؟!». سپس به حسین‏علیه السلام روی کرد و گفت:«شکیبا باش ای ابو عبد اللَّه! پدرت از آنان همان دیده که تو پس از من خواهی دید». آن گاه علی‏علیه السلام در زمین کربلا به گذار پرداخت، گویی چیزی را می‏جوید. سپس نشست. آب خواست، وضوی نماز گزارد، پس برخاست و آن‏قدر که می‏خواست، نماز خواند. سپاه نیز آن جا، نزدیک نینوا[2] بر کرانه فرات، فرود آمده بودند. آن‏گاه، دَمی سرش سنگین شد و [ قدری ]در خواب شد و ناگاه هراسناک برخاست و گفت:«ابن عبّاس! آیا بگویمت که اکنون در خواب چه دیدم؟». گفت:آری، امیر مؤمنان! گفت:«مردانی دیدم سپید روی ؛ در دست‏هاشان بیرق‏هایی سپید بود و شمشیرهاشان را به کمر بسته بودند. سپس گرداگرد این زمین، خطّی کشیدند. آن‏گاه، این درخت خرما را دیدم که بر خاکْ شاخ گسترد. نیز نهری دیدم که در آن خون تازه روان بود و فرزندم حسین را دیدم که در آن خون، غرقه بود و یاری می‏خواست ؛ امّا کسی به یاری‏اش نمی‏آمد. سپس دیدم که آن مردان سپیدْچهره از آسمان فرود آمدند و ندا در دادند:ای خاندان پیامبر! صبور باشید، صبور! شما به دست پلیدترینِ مردم کشته می‏شوید. ای ابو عبد اللَّه! این بهشت مشتاقِ توست. آن‏گاه، [ آن مردان سپید روی] به سویم آمدند و با بزرگداشتِ من گفتند:مژده باد تو را ای ابو الحسن! هر آینه، فردا که مردم نزد پروردگار جهان‏ها به پا می‏ایستند، خداوند، چشم تو را به فرزندت حسین روشن گردانَد. سپس بیدار شدم، حال آن که تاکنون چنین خوابی ندیده بودم. به آن که جان علی در دست اوست، سوگند، [ پیامبر] راستگویِ تأیید شده، ابو القاسم، مرا خبر داد که همین خواب، آری همین خواب را هنگامِ بیرون شدنم برای نبرد با تجاوزگران به خودمان، خواهم دید. این، سرزمین کربلاست که فرزندم حسین و پیروانش و دسته‏ای از فرزندان فاطمه، دختِ محمّد صلی الله علیه وآله در آن دفن می‏شوند. همانا این مکان نزد آسمانیان مشهور است و آن را به نام سرزمین کرب و بلا (اندوه و آسیب) می‏شناسند. هر آینه از این زمین، گروهی برانگیخته خواهند شد که بی‏محاسبه به بهشت داخل می‏شوند[3] .

 2.       جایی است از توابع کوفه بر ساحل دجله. بخشی از آن را کربلا می‏نامند که حسین‏علیه السلام در آن کشته شد. (معجم البلدان:339/5)

 3.       الفتوح:551/2. نیز، ر. ک:وقعة صفّین:140. 

????? (1)

????? ???
???:
???:
??:*
	?? ??? ??? ?? ??????? ??? ???? ????? ?????

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6