التزام به قضیه امام حسین(ع) مسؤلیت ایستادن در هر نقطه ای است که او ایستاده . و اینکه هر گونه که او حرکت کرده ما نیز حرکت کنیم. امام در طلب اصلاح امّت جدّش حرکت کرد. پس ما هم باید برای اصلاح امّت جدّ حسین (ع) مسیر حرکت خود را تنظیم کنیم. یعنی در مسیر امر به معروف و نهی از منکر!   

آیا در هر عصری "حسینی و یزیدی" یافت می شود؟

به قلم : سید احمد العباسی

 بسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَالَّذِينَ هُم بِآيَاتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ . سوره مؤمنون . آية 57

 این روزها ، ایام ذکر مصیبت امام حسین (ع) و کربلا است که در ماه محرم واقع شده است. در اغلب ملل جهان پیروان اهل بیت (ع) همه ساله به شعائر حسینی اهتمام ویژه ای می ورزند و تکایای مختلفی بر پا می شود و غذا طبخ نموده و محبّین آن امام به یاد امام حسین(ع) آب و چای و شربت پخش می کنند "که بنی امیّه مانع رسیدن آب فرات به خیمه های او شدند". 

لذا می بینیم که همه به طریق خاصی در پی خدمت به امام حسین (ع) می باشند. و لینکن ما از قیام امام حسین(ع) چه درسی می گیریم؟

هر سال ، بخصوص در این ماه مجالس عزاداری امام حسین(ع) را بر پا می کنیم. ولی آیا نیاز نداریم حقیقت حرکت امام حسین(ع) را بفهمیم؟

آیا نیاز نداریم که به مطالعه پیرامون اندیشه امام حسین(ع) بپردازیم و به عمق آگاهی در مورد قضایای اساسی مربوط به این واقعه که معیار تعیین راه انسانهاست به آگاهی برسیم؟

آیا نیاز نداریم که لحظه ای بایستیم و تأملی نماییم و درباره ابعاد این قیام و مقدار گنجینه فکری که این حرکت برای نسل جوان می تواند داشته باشد، بیندیشیم؟

مصیبت این امام در حیات بشریت منحصر به فرد است. حتی این قیام معیار تصمیم گیری بین زنده ماندن و شهادت ، به خاطر ماندن ارزشها ی دینی است. و لذا توجه به این نکته از نکات اساسی در فهم این قیام است.

   امام حسین (ع) پدرش علی بن ابی طالب (ع) و مادرش فاطمه زهرا (س) و برادرش امام حسن (ع) و خواهرانش زینب و امّ کلثوم علیهما سلام می باشند. کسی که رسول اکرم (ص) درباره اش فرمود: هر کس حسین را دوست داشته باشد مرا دوست داشته است.

امام حسین(ع) بعد از برادرش امام حسن (ع) ده سال عهده دار امامت بود. او نوه پیامبر (ص) و ریحانه نبی و دومین فرد از ثقلین( قرآن و عترت) است که در میان امّت به ودیعه نهاده شده و سید جوانان اهل بهشت به اجماع تمام مسلمین است.

در آغاز ، امام حسین (ع) در مدینه علیرغم ناخشنودی اش به بیعت با یزید فراخوانده شد، زیرا امام او را شخصی فاسق و فاسد می دانست که شایستگی حکومت و خلافت را نداشت و امام ، خود را شایسته شرعی خلافت بر مسلمین می دانست. 

نزدیکان یزید به شدت تلاش می کردند تا موضع امام حسین (ع)  را به میل یزید تغییر دهند، اما هرگز موفق نشدند. پس به تهدید روی آوردند !!  و آنگاه که باز هم نتوانستند امام را مجاب به بیعت کنند، به جنگ با او بر خاستند. ولی امام حسین (ع) که نمی خواست در مدینه یا مکه جنگی درگیرد، به همراه خانواده و یارانش به سمت عراق (که از آنجا نامه های دعوت زیادی دریافت کرده بود) ، حرکت کرد. نامه های کوفیان و نمایندگانشان مبنی بر بیعت و اطاعت از وی بالغ بر دوازده هزار نامه می شد.

 به دنبال آن امام حسین(ع) به سوی کربلا روانه شد؛ زیرا نمی خواست دست در دست یزید بگذارد و مطیع او شود و حکومت را به او بسپارد تا یزید هر کار که می خواهد انجام دهد ...

اینکه به امام حسین(ع) بگوییم که به ابن زیاد بگوید: هر طور که تو بخواهی حکومت می کنم!! ولی بعد از گذشت قرون متوالی از قیام امام حسین(ع) مطرح کردن امثال این سؤالات چه معنی می تواند داشته باشد؟ و آیا امکان دارد که از اندیشه امام حسین(ع) ، در طول مسیر زندگی جهادی اش درسهایی بیاموزیم؟

چه حکمتی وجود دارد که بگوییم در هر عصری  حسینی و یزیدی هست؟

برای جواب به این سؤال باید نسل ها را بشناسیم؛ زیرا بعضی ملل به امام حسین (ع) اقتدا می کنند و با خط گرفتن از قیام او بر ضد ظلم و طغیان بر می خیزند و یا راه مخالف امام حسین (ع) را در پیش می گیرند.

امام حسین (ع) در ضمیر ملتها تا ابد زنده و جاودان می ماند. هر کدام از ما باید از خود بپرسیم اگر امروز امام حسین (ع) با آن یاران اندکش بیاید و عمر بن سعد با لشکریان و سلاح و پول فراوانش از طرف دیگر بیاید ، با کدامیک خواهیم بود؟ آیا می توانیم در کنار امام بایستیم؟ زیرا فرق است بین دوستی اهل بیت و پیروی از آنان.

 اولیاء الله در این آیه منظور چه کسانی هستند؟ إنمَّا وليُكّم اللَّهُ ورَسولُهُ والّذينَ آمنَوا الّذينَ يُقيمونَ الصَّلاةَ ويُؤتونَ الزَّكاةَ وهُم راكِعُون (المائدة/55).

ولی خدا ، کسی است که مخلص خدا باشد به همان میزان که اهل بیت (ع) برای خدا خالص بودند. بنابراین در این راه تنها دوستی کافی نیست؛ چرا که ولایت ، التزام داشتن نسبت به یک موضع فکری است و عاطفه ای که زندگی بر مدار آن می چرخد و گام هایی است که در مسیر آن باید برداشته شود و ثابت بودن در عقیده است به طوری که مسائل مادّی نتواند آن را تغییر دهد.و لذا باید بین عاطفه و اصول و بین فکر متزلزل و غیر ثابت و بین مال و مقام فرق قائل شد!

التزام به قضیه امام حسین(ع) مسؤلیت ایستادن در هر نقطه ای است که او ایستاده. و اینکه هر گونه که او حرکت کرده ما نیز حرکت کنیم. امام حسین (ع) در طلب اصلاح امّت جدّش حرکت کرد. پس ما هم باید برای اصلاح امّت جدّ حسین (ع) مسیر حرکت خود را تنظیم کنیم. یعنی در مسیر امر به معروف و نهی از منکر! 

منبع: http://www.burathanews.com

ترجمه: سلام شیعه

ارسال نظر

نوشتن نظر
نام:
نظر:
كد:*
	من اين نظر را دوستانه جهت تماس ارسال ميكنم

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6