ما می خواهیم در عزاداری های خود حسینی باشیم و در التزام به فرائض، یزیدی!

در گریه و نوحه ، حسینی و در التزام به اخلاقیات اسلام ، اموی!

این تناقضها  نه از سوی دین  و نه عقل  و نه امام حسین (ع)  پذیرفته نیست...

حسینی بودن لقلقه زبان نیست، همانطور که کربلایی بودن فقط ادّعایی خالی از محتوا و مضمون نمی تواند باشد، بلکه بر پایه رسالت و تحمل مسؤلیت و وفاداری به یک خط مشی استوار است.حسینی بودن و اطاعت از طاغوت ، به معنی شکاف و اشکال بزرگی در فهم و بیداری و ادراک معنی ولایت است.

زیرا چگونه ممکن است خیر و شر ، در آن واحد ، در یک جا جمع شوند؟

در تمام زیارات ائمّه معصومین (ع) عبارات عمیقی چون " عارفا بحقّکمً "  " مستبصراً بشأنک و بالهدی الذی انت علیه " " المعترف بحقّکم "   " أشهد أنّ من تبعک علی الحقّ و الهدی "   " اشهد انك كلمة التقوى وباب الهدى والعروة الوثقى "   " اشهد الله واشهدكم اني بكم مؤمن ولكم تابع "   " اني سلم لمن سالمكم، وحرب لمن حاربكم "   " جئتك وافدا اليكم، وقلبي مسلم لكم، وانا لكم تابع " و " نصرتي لكم معدة، حتى يحكم الله وهو خير الحاكمين، فمعكم معكم لا مع عدوكم " وجود دارد ، که بالجمله شروط حسینی بودن را مشخص می نماید:

ـ معرفت و بصیرت نسبت به حق ، و هدایتی که امام بر آن است.

ـ اعتراف و یقین نسبت به باطل  ، که دشمنان بر آن هستند، در کنار اعتراف به حقّ امام.

ـ شهادت بر آنچه امام ما را مخاطب قرار داده و آنچه که در قلبمان به آن معتقدیم.

ـ پیروی حقیقی و عملی و قلبی از راه امام در تمام مسیر زندگی.

ـ دوستی امام و یارانش و برائت از دشمنانش.

ـ آمادگی دائمی برای یاری امام و خط مشی او ، هر وقت که لازم باشد.

امّا چگونه امام حسین (ع) را بشناسیم؟ و چه چیزی را لازم است بدانیم؟ و نیز چگونه ممکن است که "حقیقتا حسینی بود" نه از سر تعارف یا بیهوده گویی یا اینکه کلماتی را با تردید و بدون  حقیقت و واقعیت بر زبان بیاوریم؟ اصل عشق بر پایه معرفت است ، همانگونه که اصل ولایت معرفت است ، لذا باید اولاً امام حسین (ع) را بشناسیم تا او را پیروی کنیم و دوست بداریم و آنگاه خود را به راه و رسالت نورانی او ، با صداقت و آگاهی منتسب بدانیم.

برای اینکه حسینی باشیم باید اولاً حسین (ع) را قبل از احساس با عقل و آگاهی بخوانیم.

حسین (ع) تنها اشک نیست ، بلکه او آینه تمام نمای عبرت و اندیشه است.

امّا متأسفانه آنچه ما بیشتر در جامعه می بینیم این است که حسین (ع) گویی یک تراژدی است که باید بر او گریست بدون هیچ تلاشی در پیاده کردن راه او در زندگی خودمان.

ما همه بر جنبه عاطفی قضیه امام حسین (ع) اتفاق نظر داریم ولی باید کمی هم تلاش کنیم تا جنبه دیگر قضیه را نیز بفهمیم ، این است که جنبه عاطفی قضیه امام حسین (ع) بر جنبه عقلی و منطقی آن غلبه نموده است.

اگر مثلاً از ما بپرسند که چه مقدار از اموالمان را خرج مراسم عزاداری امام حسین (ع) و ساخت حسینیه و علم و پرچم و زنجیر می کنیم و در مقابل چقدر به چاپ کتاب و تألیف نمایشنامه و سریال و فیلم های جهانی تلویزیونی ، برای شناساندن امام حسین (ع) و اهداف و برنامه قیام او اختصاص می دهیم؟ و سالانه چه مقدار بودجه صرف پژوهشهای دانشگاهی داخلی با موضوع امام حسین (ع) می کنیم و یا در دانشگاههای عالی رتبه جهان چه مقدار در این زمینه کار می کنیم؟ بدون شک شکاف عمیق و ناعادلانه ای در توازن این معادله خواهیم دید.

ما نمی خواهیم از جنبه عاطفی واقعه کربلا بکاهیم ، هرگز ، زیرا عاطفه نقش بزرگی در زنده نگه داشتن این راه دارد ، حتی نمی خواهیم جنبه عقلی را بر جنبه عاطفی و احساس را بر آگاهی غلبه دهیم ، چرا که عاطفه باید راهی باشد برای فهم ، و نه سببی برای ابطال آگاهی ، آنگونه که امروزه در مورد واقعه امام حسین (ع) اتفاق افتاده است...

از سوی دیگر امام حسین (ع) هنوز در حدّ یک برنامه قومی و منطقه ای در کارهای ما محصور شده است و با تأسف شدید باید گفت که هیچ تلاشی هم برای شناخت او و اهداف قیامش در سطح جهانی از خود نشان نمی دهیم ، آن هم در زمانی که کاملاً می دانیم  برنامه امام حسین (ع) برنامه ای انسانی و جهانی است و نه فقط شیعی یا عربی و یا حتی اسلامی ، برنامه امام حسین (ع) بر نامه رسول الله (ص) است برای تمام بشریت، امام حسین (ع) مکتبی برای آزادگان است و راهی برای هر کس که بخواهد به آزادی برسد و بر ضدّ استبداد و تسلّط غیر مشروع برخیزد ، امام حسین (ع) برنامه اصلاح جهانی است ، و لذا باید تمام اهتمام ما بر شناساندن او در سطح جهانی قرار بگیرد ، اگر ما این کار را کردیم ، دیگر امام حسین (ع) برای بشریت نا آشنا نخواهد بود و دیگر نگاهشان نسبت به اسلام آنگونه که امروزه به اسلام به عنوان دینی که در آن قتل و خشونت و اجبار است ، نخواهد بود و خواهند دانست که راه امام حسین (ع) راه دوستی و مدارا و محبت و صلح است ، که از کربلا شروع می شود و به همه بشریت می رسد. از این دیدگاه لازم است که اگر بخواهیم حقیقتاً حسینی باشیم ، حسین (ع) و کربلا و عاشورا را با عقل هایمان بخوانیم ، تا در حرکتهای اجتماعی خود بتوانیم اهداف او را بفهمیم.

ثانیاً: برای فهم عقلی حرکت امام حسین (ع) باید هدفمان خدایی باشد. خود امام (ع) در حدیثی به این معنی اشاره نموده که " هر فرد مرا آنطور که خدا قبول کرد قبول دارد " یعنی هر شخصی که می  خواهد حرکت امام حسین (ع) را درک نماید ، باید مانند خالق ، بندگانش را قبول داشته باشد ، زیرا حرکت امام حسین (ع) جزئی از حرکت کلّی خداوند در مورد بندگان است...

اما مشکل بعضی از ما این است که این دو حرکت (خالق و بنده اش) را جدای از هم می بینیم، لذا هرگز نمی توانیم حرکت امام حسین (ع) را بشناسیم. اگر بخواهیم حسینی باشیم باید با عقل خدا وار  حرکت امام حسین (ع) را در کربلا بخوانیم  تا اهداف و رهیافت های او و نتایجش را به شکلی درست درک کنیم.

ثالثاً: روی کردها و اهداف قیام حسینی را در کنار یکدیگر و با بینشی روشن بینانه که عاطفه یا مصالح خود خواهانه یا بعد قومی گری بر آن غلبه نکرده باشد ، مطالعه کنیم.

ما می خواهیم در عزاداری های خود حسینی باشیم و در التزام به فرائض، یزیدی! یا در گریه و نوحه ، حسینی و در التزام به اخلاقیات اسلام ، اموی! و این تناقض نه از سوی دین و نه عقل و نه امام حسین (ع) پذیرفته نیست. 

امام حسین (ع) خود ، آئینه تمام نمای دین است، پس اگر حقیقتاً ما ادعای حسینی بودن را داریم ، باید به همه دین و ارزشها و اخلاقیاتش ملتزم باشیم ، یا اینکه خود را گول بزنیم در حالی که ملتزم به اوامر و نواهی خداوند نیستم ، و این نفاق و تناقضی آشکار است؛ چرا که حسین (ع) کالایی برای تجارت نیست ، بلکه دینی است که جدّش رسول الله (ص) آورد. آگاهی به این مسأله می طلبد که به دین به عنوان یک برنامه ملتزم باشیم ، نه به عنوان کالایی برای تجارت یا وسیله ای دنیوی برای رسیدن به مصالح آنی، آنگونه که بسیاری از افراد ، (در بیان امام حسین (ع) در این حدیث) اینگونه اند: " مردم برده دنیایند و دین لقلقه زبانشان است ". روشن است که منظور امام تنها مردم عامّی نبوده ، بلکه منظور ایشان تمام قشرهای جامعه ای است که ممکن است منطبق بر سخن امام باشند. چه بسیار علما و فقهایی که دین به ابزاری برای کسب روزی و منبع درآمدشان تبدیل شده است و آمادگی کامل دارند که در مقابل بهایی ناچیز ، مشتی پول یا منصب و مقام دین خود را بفروشند و از ارزشهایی که مردم را به آن می خوانند، دست بکشند. و چقدر از رهبران سیاسی را می بینیم که دین را همچون کالایی خرید و فروش می کنند و  دین برایشان وسیله ای برای دست یابی به قدرت است و هرگاه اهداف دنیایی شان را تامین کند، کتاب خدا را می خوانند. همان گونه که ولید بن عبد الملک آن زمان که به او خبر دادند که به خلافت رسیده است ، قرآن کریم را می خواند که می گوید: " هذا فراق بینی و بینک " او که متظاهرانه قرآن می خواند و  ریا کارانه در مسجد به نماز می ایستاد و متکلفانه روزه می گرفت و حج به جا می آورد ، مثل او مثل همان کسی است که با تمام خشوع در مسجد نماز می خواند و در درگاه خدا با صدایی بلند که خدا و رسول و مؤمنان دوست دارند ، تضرّع و زاری می کند. و در همان اثناء دو نفر به قصد نماز وارد مسجد می شوند و از خشوع و قرائت دقیق و تذلل او به درگاه خدای عزّ و جلّ تعریف و تمجید می کنند. او هم نمازش را قطع می کند و به آنها می گوید: روزه هم هستم!

رابعاً: اینکه ما در قنوت نماز عیدین (فطر و قربان) می خوانیم " اللهم ادخلني في كل خير ادخلت فيه محمداً وآل محمد، و اخرجني من كل سوء اخرجت منه محمداً وآل محمد ". اما راه رسیدن به این خیر چیست؟ و چگونه این آرزوی بزرگ محقق خواهد شد؟ قبل از هر چیز باید بدانیم که چنین هدفی فقط با دعا و آرزو محقق نمی شود، بلکه با عمل و تلاش خستگی ناپذیر دست یافتنی است ، بخصوص که این یک هدف استراتژیکی بزرگی است. و نیز اگر بخواهیم این مهم محقّق گردد ، باید خیری را که اهل بیت نبوت در آن داخل شدند ، را بشناسیم تا در مسیر هدایت آنان قرار گیریم ، و نیز باید سوء و بدی که اهل بیت (ع) در آن داخل نشدند را هم بشناسیم تا از آن اجتناب نماییم. با خواندن سیره اهل بیت (ع) برایمان روشن می شود که خیری که آنان داخل در آنند ، همان اخلاصشان برای خداست و خیر خواهی شان برای مردم بدون اینکه بین آنان هیچ تبعیضی قائل شوند ، آنان در رحمت واسعه الهی برای کلّ بشریت هستند ، و جادّه ای که هیچ انسانی در آن پای ننهاد، مگر آنکه به صراط المستقیم هدایت گشت. هر کس که بخواهد حسینی باشد ، باید بی هیچ تبعیضی ، از نظر دین یا نژاد یا خانواده یا جغرافیا ، خیر خواه مردم باشد و برای آنان باب خیر و رحمت باشد و هیچ خیری را از آنان منع ننماید...

پنجم: باید اعمال و رفتار امام حسین (ع) را درک کنیم ، تا ما هم مثل او رفتار نماییم و حسینی باشیم... زیارت معروف وارث ، در اعمالی که شهید کربلا انجام داده خلاصه می شود:

الف: أشهد أنّک قد أقمت الصّلاة

ب: و آتیت الزّکاة

ج: و أمرت بالمعروف

د: و نهیت عن المنکر

هـ: و أطعت الله

و: و رسوله

از اینجا مشخص می گردد که شخصی حسینی است که در خدا ذوب شود و از رسول خدا اطاعت نماید ، و به آنچه او امر کرده ملتزم باشد ، وگرنه شخصی که نماز نخواند ، هر چقدر هم که صدای گریه اش بلند باشد و بسیار عزا داری کند. و یا از خدا و رسول اطاعت نکند ، حسینی نیست. کسی که با روی باز از منکر استقبال می کند و از آن دست نمی کشد ، یا معروف را می شناسد ولی به آن امر نمی کند یا رفتارش دلالت بر معروف ندارد ، حسینی نیست. زیرا امام حسین (ع) به تمام معنی خدایی بود ، و لذا به آن کسی که برای پیروزی او دعا کرد ، فرمود:  " فمن قبلنی بقبول الحقّ، فالله أولی بالحقّ " یعنی  او یاری را برای خود نمی خواهد ، همانطور که اطاعت مردم را برای خودش نمی خواهد ، چنانکه طاغوتیان و ستمگران برای خودشان می خواهند ، بلکه او یاری و اطاعت را برای دین خدا و ارزشهایی می خواهد که اگر جان فشانی او نبود ، تقریباً از بین می رفت.

حسینی ها خصوصیاتی دارند که بدون آنها این کلمه پوچ و خالی از هیچ معنی خواهد بود و فقط به درد گول زدن مردم می خورد ، نه خدا و رسول الله (ص).  پیامبر اکرم در این مورد می فرمایند: " لا يخدع الله عن جنته ".

ششم: و آخرین مورد ، کسی حسینی حقیقی است که پیرو دشمن حسین (ع) نباشد و دشمن محبّ او هم نباشد ، و لذا در زیارت وارث می خوانیم " إنّی سلمٌ لمن سالمکم و حربٌ لمن حاربکم ". به دیگر سخن ، حسینی ها کسانی هستند که به شکل راه عقیدتی و جبهه واحده شان در می آیند که هیچ طوفانی نمی تواند آنها را از جا برکند و یزیدیون نیز نمی توانند خللی بر آنان وارد آورند ، هر چقدر که ابزار و وسایل گمراهی شان قوی باشد.

حسینی ها با کمک یکدیگر وحدت منسجمی را تشکیل می دهند ، امّا اگر روزی آنها را ، دشمن یکدیگر و متفرق از هم ببینیم ، در حالی که یکدیگر را تضعیف می کنند و بر سر ریخت و پاش و مال دنیا با هم در جنگند ، به معنی این است که حسینی بودن را کنار گذاشته اند و به پرتگاه شیطان درافتاده اند ، و از مسیرشان عقبگرد کرده اند و ولایت امام حسین (ع) را به اطاعت یزید و امثال او تبدیل کرده اند. بخصوص در چنین زمانی آنها باید به حسابرسی خود بپردازند و تا وقت از دست نرفته برگردند ، زیرا کسی که در راه و آگاهی و عمل و احساس و اعمال روزمره خود حسینی نباشد، قطعاً یزیدی است ، هر چند که هویتش را آشکارا بیان نکند.

ارسال نظر

نوشتن نظر
نام:
نظر:
كد:*
	من اين نظر را دوستانه جهت تماس ارسال ميكنم

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6