هنگامی که امام حسین (ع) به شهادت رسیدند ، مسیحیان چنین واقعه ای را باور نکردند و گفتند: "ما از مردمی که فرزند پیامبرشان را می کشند بیزاریم".

یکی از کشیشان آنها گفت: "اگر حسین برای ما بود ، برای او در هر شهر  پرچمی بر می افراشتیم و در هر روستا منبری بنا می کردیم و مردم را به اسم حسین به مسیحیت دعوت می کردیم"...

با اینکه بیش از هزار و چهار صد سال از واقعه عاشورا می گذرد ، همه ساله در ایام ماه محرم خاطره امام حسین (ع) در دلها  تازه تر  می شود ، او که جانش را برای زنده نگه داشتن اسلام "إن کان دین محمداً لم یستقم إلاّ بقتلی فیا سیوف خذینی"[1] هدیه کرد.

شهادت امام حسین (ع) امتداد رسالت جدّش مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم بود، همانطور که در مسند احمد آمده پیامبر (ص) فرموده اند: "حسین منّی و أنا من حسین، أحبّ الله من أحبّ الحسین". کسی که در معنای این جمله تامل نماید در می یابد که چه مقدار پیوستگی بین رسول اکرم (ص) و نوه اش امام حسین (ع) وجود دارد ، چرا که او امتداد یک رسالت آسمانی است. و ما اکنون در ماه محرم الحرام و عاشورای امام حسین (ع)  قرار داریم ، برای همین باید در مورد دلایل خروج امام حسین (ع) تامل نماییم. خود امام در این باره چنین می فرمایند: "بدانید که من به خاطر خوش گذرانی  یا سر کشی و یا ظلم و فساد قیام نکردم ، بلکه برای اصلاح امّت جدّم قیام کردم".

ما باید یادبود او را با تعمّق در این ارزشها و اصول ، زنده بداریم تا رسالت جاودانمان را که همان اصلاح امّت است با شکوه هر چه بیشتر ادا نماییم ، رسالتی که انبیا در طول تاریخ ادامه داده اند.

عاشورای امام حسین (ع) فرصت مغتنمی برای تطهیر نفس و بازگشت به ارزشهای اصیل اسلامی برای همه مسلمین در شرق و غرب جهان است ، در این زمان شرایط برای نشر این رسالت به کلّ جامعه جهانی و ایجاد تحول در وضع مسلمانان فراهم آمده است. اختلافات و دشمنی های داخلی ، یکدستگی ما را از بین برده و حال که عاشوراء آمده است. پس چرا از آن برای تهیه برنامه هایی استفاده نکنیم که از  نو  اسلام و قرآن را به زندگی و اندیشه مسلمانان باز گرداند و کاری نکنیم تا سنّت نبوی و خیزش دوباره امّت در طلب اصلاح جامعه محقق گردد.

 ما به یک جماعت عاشورایی بیدار و آگاه و دارای عاطفه انسانی و اسلامی نیاز داریم و این می طلبد که تمام تلاش خود را برای نشر اصول عاشورای امام حسین (ع) در سطح جهان ، به کار بریم و در تحقق این وظیفه که همان ادای مسؤلیت فرهنگی اسلام و قبله ، قرآن و پیامبر واحد که ما را به تمسّک به اهل بیت (ع) دعوت می کنند ، در اولویت قرار دهیم. همانطور که در فرائد المسلمین از علامه ابراهیم الحموینی الشافعی آمده "انّی تارک فیکم الثِّقلین کتاب الله و عترتی أهل البیت". برای همین لازم است پرچم اسلام را به نام امام حسین (ع) برافرازیم.

هنگامی که امام حسین (ع) به شهادت رسیدند ، مسیحیان چنین واقعه ای را باور نکردند و گفتند: "ما از مردمی که فرزند پیامبرشان را می کشند بیزاریم". و یکی از کشیشان آنها گفت "اگر حسین برای ما بود ، برای او در هر شهر پرچمی بر می افراشتیم و در هر روستا منبری بنا می کردیم و مردم را به اسم حسین به مسیحیت دعوت می کردیم"...

پس آیا ما به عنوان مسلمان نمی توانیم سخن آن مسیحی را در جامعه خود پیاده کنیم؟ آیا نمی توانیم پرچم امام حسین (ع) را در هر شهر بلند کنیم؟ و در هر روستا منبر او را بنا کنیم؟ و مردم را به اسم امام حسین (ع) به اسلام ، و نه مسیحیت دعوت نماییم؟ برای تحقق این امر کافی است نیروهای آماده را بسیج کنیم تا با تشویق مستمر ، تمام قشرهای جامعه را برای مشارکت فعال در مراسم عاشورای حسینی ، از جمله مجالس عزاداری سید الشهداء (ع) و برگزاری نمایشگاهها و مناظرات و نوشتن مقالاتی در فضائل امام حسین (ع) ، به گونه ای که او را به جهانیان بشناساند دعوت کنند. تا به امید خدا جنبش فرهنگی وسیعی به اسم امام حسین (ع) به وجود آید. کافیست که نقش گمشده رسانه های جمعی را در ادای این تکلیف در نظر بگیریم عنصری که به ندرت برنامه هایی به اسم حسین (ع) ساخته ، در صورتی که از وظایف برنامه های تلویزیونی و رادیویی بلکه تمام وسائل ارتباط جمعی و تکنولوژی مدرن است که تمام توان خود را در دعوت جهانیان به اسلام ، به اسم امام حسین (ع) به کار گیرند.   

ارسال نظر

نوشتن نظر
نام:
نظر:
كد:*
	من اين نظر را دوستانه جهت تماس ارسال ميكنم

Powered by IranSohrab -Mahmoud Ghoochani v.1.4.6